Strona główna

Świecki Instytut Dominikański z Orleanu

Konsekracja

Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie. (1 Tes 4,3)

Konsekracja jest dziełem Boga; a rady ewangeliczne - Jego darem. Istota życia konsekrowanego polega na oddaniu Chrystusowi całego swojego życia, na upodobnieniu się do Niego. Konsekracja w instytucie świeckim jest taka sama jak w zakonie - co do wartości i treści - bo odnosi się do Boga, a jednocześnie zupełnie inna niż w zakonie - co do sposobu - bo jest wpisana w rzeczywistość świecką, realizowana w różnego typu działalności zawodowej i społecznej. Czystość, ubóstwo, posłuszeństwo, radykalizm ewangeliczny nie są w życiu świeckiego konsekrowanego mniejsze czy łatwiejsze niż w życiu zakonnym. Wymagają nieustannej odpowiedzialności osobistej za podejmowane wybory i działania.


Wasza konsekracja jest w istocie aktem miłości. Jest naśladowaniem Chrystusa, który złożył siebie w ofierze Bogu Ojcu, by ocalić świat. W Chrystusie łączy się miłość do Ojca i miłość do ludzi. I tak też jest w waszym przypadku. Wasza konsekracja nie tylko wzmocniła otrzymany wraz z chrztem dar jedności z Trójcą Świętą, ale też wezwała was do wspanialszej służby ludowi Bożemu.

/Jan Paweł II, 4 paździenika 1979 r./


Ożywiajcie w sobie świadomość i radość waszego stanu jako osób konsekrowanych. Chrystus musi być celem i miarą waszego życia. Wasze powołanie bierze początek ze spotkania z Nim: wiara w Niego określiła "tak" waszego zobowiązania, nadzieja na Jego pomoc wspiera teraz ciągłe jego wypełnianie, miłość, którą rozniecił w waszych sercach, ożywia siłę potrzebną do pokonania nieuniknionych trudności i codziennego odnawiania waszej ofiary.

/Jan Paweł II, 12 stycznia 1980 r./


Musicie sprawić, by Chrystus był obecny, poprzez przyjęcie bez ograniczeń radykalnego ducha błogosławieństw ze świadomością, że życie konsekrowane jest "uprzywilejowanym środkiem skutecznej ewangelizacji".

/Jan Paweł II, Paragwaj 17 maja 1988 r./



Czystość

A są i tacy bezżenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni. Kto może pojąć, niech pojmuje. (Mt 19,12)

Z Konstytucji Instytutu:

"Przez ślub czystości członkowie Instytutu odpowiadają w sposób wolny na wezwanie Boga i zobowiązują się do oddania Mu niepodzielnie swego życia w celibacie."

Aby - żyjąc w świecie - realizować ślub czystości, potrzebna jest duża dojrzałość emocjonalna, rozeznanie, a przede wszystkim głęboka więź z Bogiem. Bez tego nie sposób stawić czoła - w teorii i w praktyce - problemom, które niesie relatywizm i atmosfera panseksualizmu, a także - stawić czoła samotności, której często doświadczają członkowie instytutów świeckich, pozbawieni na co dzień wspólnoty życia.

"Czystość wasza dowodzi światu, że można kochać bezinteresownie i ofiarnie, czerpiąc z Bożego Serca, że można radośnie oddać się wszystkim, zwłaszcza tym najbardziej opuszczonym, bez wiązania się z kimkolwiek."

/Paweł VI, Przemówienie do przełożonych generalnych Instytutów Świeckich, 20 września 1972 r./ [pełny tekst]



Ubóstwo

Jezus Chrystus dla was stał się ubogi, aby was ubóstwem swoim ubogacić (2 Kor 8,9)

Z Konstytucji Instytutu:

"Przez ślub ubóstwa członkowie Instytutu oddają Bogu wszystko co posiadają. Oznacza to, że używają swoich dóbr i dysponują nimi, zachowując zależność od Odpowiedzialnych Instytutu, zgodnie z Konstytucjami."

Ubóstwo świeckich konsekrowanych polega na uzgodnionym z odpowiedzialnymi używaniu posiadanych dóbr (przy czym chodzi nie tylko o dobra materialne, ale również o zdrowie, zdolności, czas itp.), na odpowiedzialności za wykorzystywanie ich w duchu służby i solidarności w celu budowania lepszego świata, a także na przyjęciu trudów związanych z kondycją człowieka świeckiego. Ta ostatnia sprawa jest specyficznym wymiarem ubóstwa świeckich konsekrowanych. Członek instytutu świeckiego sam musi się starać o pracę, mieszkanie, ubranie, o to, co potrzebne do codziennej egzystencji. Instytut mu tego nie zapewnia.

"Ubóstwo wasze dowodzi światu, że można żyć wśród dóbr doczesnych i można korzystać ze zdobyczy cywilizacji i postępu, nie oddając się im w niewolę."

/Paweł VI, Przemówienie do przełożonych generalnych Instytutów Świeckich, 20 września 1972 r./ [pełny tekst]



Posłuszeństwo

Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał (J 4,34)

Z Konstytucji Instytutu:

"Przez ślub posłuszeństwa członkowie Instytutu zobowiązują się iść za Chrystusem posłusznym aż do śmierci, kształtując swoje życie według Konstytucji Instytutu."

Posłuszeństwo wymaga od świeckich konsekrowanych umiejętności odczytywania woli Bożej w sytuacjach często niespodziewanych, jakich dostarcza życie w świecie. Wymaga inicjatywy i wysiłku w takim kierowaniu sprawami doczesnymi, aby rozwijały się po myśli Bożej. Wymaga dyspozycyjności i gotowości podejmowania tego, co zostało rozeznane w dialogu z przełożonymi jako wezwanie Boże. Instytut zapewnia formację i towarzyszy każdemu swojemu członkowi w dochodzeniu do tego, co i jak ma czynić, ale nie zastępuje jego własnej woli.

"Posłuszeństwo wasze dowodzi światu, że można być szczęśliwym nie zatrzymując dla siebie prawa osobistego wyboru, lecz pozostając całkowicie do dyspozycji Bożej, zgodnie z tym, czego wymaga codzienne zycie, znaki czasu, potrzeby zbawienia współczesnego świata."

/Paweł VI, Przemówienie do przełożonych generalnych Instytutów Świeckich, 20 września 1972 r./ [pełny tekst]