Strona główna

Świecki Instytut Dominikański z Orleanu


Konsekracja

Świeckość

Apostolstwo

Duchowość

Formacja

Powołanie

Wspólnota

Aktualności

Świadectwa

Żyły pośród nas

Historia

Kontakt

Publikacje
o instytutach świeckich

Dokumenty Kościoła

Strona międzynarodowa

Dominikanie w Polsce

Krajowa Konferencja Instytutów Świeckich

Webmaster


                  Aktualności

Jeśli chcesz napisać do nas

Wizyta u Pasterza

   

10 października 2007 roku Odpowiedzialna Prowincjalna wraz z trzema innymi przedstawicielkami Instytutu, w imieniu całej Wspólnoty złożyły wizytę Metropolicie Warszawskiemu, księdzu arcybiskupowi Kazimierzowi Nyczowi. Zostały serdecznie przyjęte przez Pasterza Archidiecezji, na której terenie Świecki Instytut Dominikański z Orleanu ma swoją siedzibę.


Krajowy Kongres Instytutów Świeckich

   

W dniach 7 - 9 września 2007 roku odbył się w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie II Kongres Instytutów Świeckich. W Kongresie zorganizowanym z okazji 60 rocznicy ogłoszenia konstytucji apostolskiej Provida Mater Ecclesia uczestniczyło 270 osób, reprezentujacych ponad 30 Instytutów Świeckich w Polsce, w tym 12 osób z naszej wspólnoty. Posługę duszpasterską (Eucharystie, homilie i konferencje) sprawowali zaproszeni goście: Ks. prof. Kardynał Stanisław Nagy, Ks. abp Stanisław Nowak, Ks. bp Józef Szamocki, Ks. prof. Henryk Seweryniak.

W programie były cztery konferencje:

  1. Ks. Kardynał Stanisław Nagy SCJ, Między życiem mniszym, a życiem zwykłego chrześcijanina.  [pobierz]

  2. Ks. prof. dr hab. Henryk Seweryniak, Na styku dwóch światów? Powołanie świeckich konsekrowanych w świetle współczesnej teologii.  [pobierz]

  3. Bp Józef Szamocki, Wezwani do świata - w winnicy Pana wybiła godzina świeckości konsekrowanej. (por. Mt 20,1-16)  [pobierz]

  4. Ewa Kusz, Świeccy konsekrowani 60 lat po Provida Mater Ecclesia. Tożsamość i misja.  [pobierz]

Oto kilka najważniejszych myśli:

  • Adhortacja apostolska Christifidelis laici jest szczególnie ważna dla instytutów świeckich.

  • Iść do świata, aby w nim szerzyć Królestwo Boże; spożytkować dar konsekracji; żyć rytmem świata i ślubami w sposób radykalny, być w świecie radykalnym znakiem życia w Chrystusie.

  • Aby nasza obecność mogła zaistnieć w świecie musimy prowadzić autentyczne życie wewnętrzne, bez ascezy i rzetelnej modlitwy będziemy mieć tylko pozór konsekracji.

  • Przykład Jana Pawła II: głębia modlitwy przenikała trud cierpienia, wraz z cierpieniem narastała świętość i duch modlitwy.

  • Kontemplować Ikonę Jezusa Chrystusa pośród codzienności świata, odkrywać piękno Chrystusa.

  • „Oto idę, aby pełnić Twoją wolę”, Chrystus zaprasza, aby z ewangelicznym radykalizmem wchodzić w realia świata, naśladować Chrystusa w świecie przez służbę człowiekowi oraz autentyczne zaangażowanie apostolskie.

  • Zanosić Pana Boga we wszystkie sektory świata współczesnego - świata bez Boga, a nawet świata nastawionego na walkę z Bogiem; być w świecie nauki, polityki, sztuki, w mediach; być mistrzami w odczytywaniu znaków czasu.

  • Istotą naszego powołania jest bycie w świecie, podwójne „tak” powiedziane Bogu i światu; ucieczka z tego świata jest niewiernością powołaniu.

Na zakończenie odbyła się dyskusja panelowa: Świeccy konsekrowani we współczesnym świecie. Oczekiwania i wyzwania. Jej moderatorem była p. Ewa Kusz - przewodnicząca CMIS. Wzięły w niej udział osoby odgrywające ważne role w życiu Kościoła polskiego. W dyskusji zabrały również głos dwie przedstawicielki naszego Instytutu.

Oto kilka myśli:

  • M. Jolanta Olech USJK, Przewodnicząca Konsulty Wyższych Przełożonych Zgromadzeń Żeńskich: formacja i życie członka instytutu wymaga więcej wysiłku niż życie siostry zakonnej, która jest „niesiona” przez wspólnotę.

  • O. Adam Schulz SJ, Przewodniczący Ogólnopolskiej Rady Ruchów Katolickich: istnieje pewna wspólna przestrzeń, w której instytuty świeckie i ruchy mogą współpracować. Instytuty mogą pomóc w tworzeniu środowiska i w zaangażowaniu laikatu w sprawy świata.

  • Zbigniew Nosowski, Redaktor Naczelny „Więzi”, Konsultor Papieskiej Rady ds. Świeckich: kluczem do teologii instytutów jest Tajemnica Wcielenia; metodą „działania” - świadectwo i dialog.

  • Janina Słomińska, przedstawicielka Instytutów Świeckich: wyzwania wobec członków instytutów są takie same jak wobec wszystkich świeckich, lecz z racji miejsca zajmowanego przez instytuty w Ludzie Bożym, członkowie instytutów są w sposób szczególny powołani do budowania mostów między świeckimi i duchownymi.


Jubileusz         

   

W niedzielę, 19 sierpnia 2007 roku przeżywałyśmy uroczyste świętowanie 60-lecia Polskiej Prowincji Instytutu oraz 50-lecia Domu Wspólnoty. Zjechałyśmy się prawie wszystkie. Była obecna Odpowiedzialna Generalna oraz przedstawicielki innych Prowincji (Francuskiej i Angielskiej). Jubileuszową Mszę świętą koncelebrowało trzech ojców dominikanów oraz miejscowy ksiądz proboszcz. Dziękowałyśmy Bogu, świętemu Ojcu Dominikowi, ś.p. Założycielce, pierwszym członkiniom Instytutu w naszej Prowincji oraz Mieszkankom Domu za wszelkie otrzymane dobro.

Modlitwa

Panie, Ty pierwej znałeś moje imię, nim je otrzymałam, i wcześniej znałeś moją odpowiedź na Twe wezwanie – Pójdź za Mną, nim odpowiedziałam: otom Twoja służebnica. Dom, który z Twoją pomocą zbudowałyśmy własnymi rękoma, stał się Domem naszym, w którym i Ty zamieszkałeś, ku wspomożeniu memu. Ja wiem, że jestem w drodze. Idę przez ten świat spełniając Twoją wolę, służąc drugim, przygotowując się do spotkania z Tobą – gdy wypełnią się moje dni – i Ty wiesz, kiedy to „jutro” nastąpi, a ja wiem, że to moje „dzisiaj” jest wielkim darem. Chcę go przeżyć jak najpiękniej. Niech ci, którzy uprzedzili mnie w drodze do Ciebie, będą mi pomocni w kształtowaniu naszej Wspólnoty. Obdarz mnie, Boże, łaską wiary i miłości, i niech moją pracę przepełnia nadzieja, że Dom nasz staje się coraz bardziej Twoim Domem, w którym jest miejsce dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą, że ich wzywasz za wstawiennictwem św. Dominika. Amen

Powyższy tekst został wydrukowany na obrazku św. Dominika z okazji naszego jubileuszu w sierpniu 2007 roku. Wybrałyśmy tę modlitwę, ponieważ ułożył ją ktoś, kto bywa w naszym Domu, ale nie jest z nim bezpośrednio związany. Traktujemy ją jako modlitwę wdzięczności za nasz DOM.


Rada Generalna            

   

W dniach 17 – 19 sierpnia 2007 roku obradowała w Polsce Rada Generalna Świeckiego Instytutu Dominikańskiego z Orleanu. Obradom przewodniczyła Odpowiedzialna Generalna. Obecne były jej dwie asystentki oraz pozostałe Radne będące przedstawicielkami wszystkich Prowincji. Poruszano sprawy organizacyjne dotyczące całego Instytutu i poszczególnych Prowincji, zajmowano się sprawami dotyczącymi formacji, pochylano się nad trudnościami i radościami będącymi udziałem poszczególnych grup. Z troską zgłębiano problemy wynikające z różnic kulturowych pomiędzy kontynentami, na których żyją członkinie Instytutu. Na zakończenie Rady Generalnej jej uczestniczki wzięły udział w jubileuszu 60-lecia Prowincji Polskiej oraz 50-lecia Domu Wspólnoty.


Rekolekcje

   

W dniach 8 – 14 lipca 2007 r. odbyły się doroczne rekolekcje naszej Wspólnoty. Prowadził je ksiądz biskup Józef Szamocki. Temat rekolekcji brzmiał: Przypatrzmy się powołaniu naszemu – Miłości, która zmienia świat.

Na zakończenie rekolekcji dwie osoby ponowiły śluby czasowe, a jedna rozpoczęła okres formacji początkowej. Wszystkie profeski wieczyste, zgodnie z wieloletnim zwyczajem, także odnowiły swoją profesję.

Z rekolekcyjnych notatek ...

Powołanie osób w instytutach świeckich życia konsekrowanego polega po prostu na tym, że chcą żyć tajemnicą miłości bardzo radykalnie w świecie i to z takim zamiarem, aby ta miłość zmieniała świat. Po to wasze życie jest konsekrowane – miłość ukryta w ubóstwie, czystości, posłuszeństwie; miłość, która będzie polegała na stosunku do człowieka, także tego grzesznego, którego również mamy kochać po to, by świat stawał się lepszy.

Miejscem teologalnym waszego powołania jest świeckość, a nie życie konsekrowane. Wy swoją świeckość konsekrujecie. Jest rzeczą ważną, aby naprawdę dostrzec, że istotą, fundamentem waszego powołania jest to, że zanim będę realizować rady ewangeliczne muszę dobrze zrozumieć, przeżyć świeckość – tajemnicę świata.

Ewangelia nie pozostawia żadnych wątpliwości dlaczego Jezus stał się jednym z nas, człowiekiem posłanym na świat. Możemy sobie wyobrazić Jezusa, który zaczyna pełnić wolę Ojca uobecniając Jego miłość; zaczyna przemieniać świat od tego, że najpierw przemienia ludzi w swoich naśladowców. Oprócz apostołów powołuje 72 innych uczniów i wysyła ich przed sobą, posyła ich do świata, do miast… Mówi im bardzo konkretnie, że natrafią na trudności i to wielkie – bo to będzie walka o serce człowieka, który żyje w tych konkretnych miastach, wojna o to, by ustępował szatan. Jezus mówi, że szatan ustępuje. Jezus się cieszy, że Jego naśladowcy, którzy o Nim opowiadają swoją postawą pokoju, postawą przyjacielskości – przybliżają Królestwo Boże. Jedzcie to, co wam postawią. Nie odtrącajcie tego świata. Na fundamentach przyjaźni, sympatii do świata – Jezus zaczyna wchodzić w nasz świat. Jezus przestrzega jednak, że chociaż Jego uczniowie będą bardzo radykalni w swoim świadectwie, bez trzosa, bez torby, to jednak nie wszyscy ich chętnie przyjmą; będą prześladowani. Nie maja się jednak przejmować ani tym, że coś się udaje, ani tym, że się nie udaje. Mają się do tego zdystansować. Ważne jest to, że ich imiona są zapisane w niebie, że są jakby ukryte w imieniu Chrystusa, Tego, który jest jedynym Zbawicielem świata.

Chrystus został ukrzyżowany dla mnie, dla świata. Mam iść tą samą drogą. Jeżeli świat mnie będzie prześladował, to ja się mam dać ukrzyżować. Bo jak z Chrystusem będę obumierał, to będę razem z Nim w tym świecie przywracał nową rzeczywistość nieba. Aby wejść w tajemnice radości popaschalnej, żeby narodzić się ze śmierci do życia, z grzechu do łaski, ze świata, który tęskni za Bogiem, w którym Bóg się rodzi, nieustannie wciela, uobecnia; trzeba takiej przemiany, w której się obumiera. Dlatego jesteście tak bardzo potrzebni, bo wy żyjecie teologią miłości. Ta miłość, ukrzyżowana przecież, zmienia świat. Ona ma charakter profetyczny, świadczy o Bogu żywym, nadaje sens dziejom, ukierunkowuje dzieje ludzkości i przybliża nadchodzące królestwo.

Ta miłość jest wszczepiona w serce Kościoła, czerpie swoje natchnienie z serca samego Boga, bo to Bóg posłał na świat swojego Syna. Ta miłość chce do końca tkwić w sercu świata. Bóg chce swoim sercem przemienić serce świata. Mamy wypracować w swoim powołaniu, w Instytucie Świeckim, „chrześcijański czyn przemiany drugiego”. Na jego potrzeby wcześniej niż ja spoglądał Ojciec i posłał Syna – teraz posyła mnie. Mamy być znakiem braterstwa, zjednoczenia z Bogiem, mamy jednoczyć wszystkich ludzi stworzonych na Boży obraz i podobieństwo, i prowokować do tego, by inni ludzie odkrywali, że są dziećmi Pana Boga, bardzo przez Niego kochanymi.

Miłość, która zmienia świat musi być ponad wszystkim. Nasza obecność jest tak samo istotna, jak sprawowanie Eucharystii – Bóg jest obecny pośród nas jako miłość miłosierna. Czyny nasze powinny być uobecniane jak Eucharystia; miłość, podobnie jak Eucharystia, ma przenikać wszystkie formy naszego ludzkiego działania. Miłość nieodłączna od wiary i nadziei, którą żyjemy, ma naprawdę swoje źródło i moc w sercu samego Boga.

Błogosławieństwa są wielką kartą dla osób konsekrowanych w świecie, kartą ewangelicznego radykalizmu. Żadne z błogosławieństw nie jest ustanowione na sprawiedliwości – zawsze chodzi o tajemnicę jeszcze bardziej bezinteresownej miłości. W błogosławieństwach pragnący sprawiedliwości wołają o prawo miłości. Pan Jezus chce, żeby to zrozumieć, mieć poryw serca i wejść w logikę błogosławieństw.

Jesteśmy prorokami współczesnego świata, prorokami miłości miłosiernej. Wypełniamy wielkie posłannictwo Boga. Idziemy ze Słowem Bożym, występujemy w tajemnicy Boga, który chce zawrzeć przymierze z człowiekiem, który chce na nowo objawić człowiekowi dekalog, chce, żeby odczytał go w tajemnicy karty miłości, jaką jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. To jest miłość, która zmienia świat. To jest wielkie wyzwanie przed świeckimi konsekrowanymi w świecie. Trzeba wielkiego zjednoczenia z Chrystusem, wielkiego doświadczenia Boga, odkrywania miłosierdzia Boga w konkretnych sytuacjach.

Tak jak człowiek odnowiony w Chrystusie kąpie się w blasku odwiecznej miłości, tak samo świat. Świeccy konsekrowani jakby to przeczuwają. Ziemia, świat naprawdę nie jest dla was ciężarem, nie jest nieszczęśliwym przypadkiem, ale jest pałacem danym wam przez Boga. W tym świecie jest ukryte Królestwo Boże – raj. Ono się stanie dzięki Chrystusowi i dzięki takim ludziom jak wy.


Miedzynarodowe Sympozjum Instytutów Świeckich

   

W dniach 3 – 4 lutego 2007 r. z okazji 60 rocznicy ogłoszenia przez Papieża Piusa XII Konstytucji Apostolskiej Provida Mater Ecclesia odbyło się w Rzymie Międzynarodowe Sympozjum Instytutów Świeckich pod hasłem: Nasz czas jest teraz.

Porywający temat sympozjum sprawił, że czytane po sześćdziesięciu latach zdania „dane w Rzymie u św. Piotra, 2 lutego, w Dzień Oczyszczenia Najświętszej Marii Panny, roku 1947” pozwoliły uczestnikom sympozjum zanurzyć swój czas i swoją refleksję nad realizacją powołania świeckich konsekrowanych w historię Kościoła, który po macierzyńsku nachylony ku tym, którzy chętnie w różnych formach zewnętrznie i publicznie zobowiązywali się do życia doskonałego, nigdy nie zaprzestał wszelkimi sposobami podtrzymywać ich w tak świętym postanowieniu (Provida Mater Ecclesia).

Pobyt w Rzymie to radość spotkania 3-osobowej reprezentacji naszego Instytutu (z Anglii i Polski), świętowania Dnia Życia Konsekrowanego podczas Mszy św. w Bazylice św. Piotra i spotkania z Ojcem Świętym Benedyktem XVI, a później – uczestniczenia w sympozjum w gronie przedstawicieli 215 instytutów z pięciu kontynentów.

Sypmozjum – wykłady, spotkania i rozmowy, świadectwa życia świeckich konsekrowanych z różnych kontynentów – wszystko w atmosferze zjazdu wielkiej rodziny, której członkowie długo się nie widzieli, a niektórzy nie zdążyli się dotychczas poznać. Momentem, na który wszyscy czekali była audiencja u Ojca Świętego, który w podsumowaniu swego wystąpienia powiedział do uczestników sympozjum, a przez nich – do wszystkich świeckich konsekrowanych: Bądźcie ziarnami świętości szczodrze rzucanymi w bruzdy historii. Otwarci na bezinteresowne i skuteczne działanie Ducha Pańskiego, który kieruje ludzkimi dziejami, przynoście owoc autentycznej wiary, pisząc waszym życiem i waszym świadectwem przypowieści o nadziei. Jak bardzo te „przypowieści” są potrzebne, mogliśmy się przekonać słuchając świadectw przedstawicieli instytutów z różnych krajów, ale trzeba pamiętać, że także na naszą „przypowieść o nadziei” czeka często ktoś, kto żyje tuż obok...

I jeszcze kilka zdań, które brzmią jak wezwania, na które nikt nie może pozostać obojętny: Nie ma większej potrzeby ani lepszego czasu niż właśnie teraz dla instytutów świeckich, aby razem z innymi, ale z zachowaniem ich własnej, unikalnej drogi, pełniej nieść Chrystusa i wartość Dobrej Nowiny w samo serce cierpiącego świata. (s. Sharon Holland) Dzisiaj należy odnaleźć wartość naszego „bycia” przed „działaniem”. Potrzeba osobowości chrześcijańskich silnych, w pełni świadomych swego powołania i misji. Dla osób konsekrowanych oznacza to przede wszystkim wierność charyzmatowi własnego instytutu przeżywaną radykalnie. (...) Dzisiaj jest rzeczą pilną powrót do bycia chrześcijanami, którzy przeżywają własną wiarę z radością, entuzjazmem, zapałem misyjnym. (Abp Stanisław Ryłko)

Dopełnieniem udziału w sympozjum było dla mnie kilka niezwykle wzruszających wydarzeń: modlitwa przy grobach świętego Piotra i Ojca Świętego Jana Pawła II, a także chwile spędzone w Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie niemal brzmią słowa „Tryptyku rzymskiego”... Uwieńczeniem pobytu w Rzymie stała się radosna wyprawa na Awentyn do kościoła Santa Sabina, który św. Dominik po przybyciu do Rzymu otrzymał od Papieża Honoriusza III.

Pozostały wrażenia, wspomnienia przygód z podróży, ale także wracające jak echo słowa: „Nasz czas jest teraz”...Także „mój czas” – dar od Pana Boga, od Wspólnoty i od innych ludzi, dar, który coraz bardziej zobowiązuje…

Materiały z Sympozjum

Benedykt XVI
Bądźcie w świecie ewangelicznym zaczynem. Przemówienie do uczestników Międzynarodowego Sympozjum Instytutów Świeckich, 3 lutego 2007 r. [pełny tekst]

Benedykt XVI
Głoście i świadczcie, że Bóg jest miłością. Przemówienie do osób konsekrowanych, 2 lutego 2007 r. [pełny tekst]


[2016-2017] [2015] [2014] [2013] [2012] [2011] [2010] [2009] [2008]